پروانه ها

پروانه رادوست دارم چون آزاداست پروازمی کندوبه همه جامی رود

کاریکاتوروارتباط آن باانسان ها(ادامه مطلب)


 

گاه یک تصویر چقدر زیبا می تواند، مفاهیمِ عمیق فلسفی و معرفت شناسی را نشان دهد.

نظریه «عینک ذهن» کانت، همه تلاشش را کرده تا همین نکته کاریکاتور را توضیح دهد...

قصه ی این کرگدن، قصه ی ماست؛ ما شاخی جلوی چشمانمان نداریم که با آن، همه جهان را در دو طرفِ یک شاخ ببینیماما ذهنمان پر است از پیشفرض ها و پیش داوری ها...

همه ما تصور می کنیم که بی طرفانه قضاوت می کنیم و منطبق با واقع ، مثلِ همین کرگدنِ رئالیست!

مثل او تصور می کنیم، که میانِ همه جهان شاخی است زیباو جهان دو نیمه است : نیمی این سوی شاخ، نیمی آن سوی شاخ !!!

غافل از اینکه به ذهنمان عینکی است، نادیده!

قضاوت، کار سختی است ، قضاوت در هر کاری...

شاید بد نباشد کهاول از خودمون بپرسیم که آیا در جایگاهی هستیم که بخواهیم قضاوت کنیم یانه؟!

آیا لازم هست که حتما قضاوت کنیم؟!!

و آیا برای آرامش دادن به افکاری که به ذهنمان هجوم میاورند، دنبال یک استنتاج و قضاوت هستیم که این ذهن را آرام کنیم؟!!

آیا برایمان سخت هست که فقط یک ناظر در دنیای پیرامونمان و بر یک واقعه باشیم؟!

چرا ناظر بودن بدون قضاوت برایمان سخت شده است...؟!!


سخن روز : سعی نکنیم بهتر یا بدتر از دیگران باشیم ، بکوشیم نسبت به خودمان بهترین باشیم

[ ۱۳٩٠/٦/۱٩ ] [ ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ ] [ Ghazaleh ] [ نظرات () ]